Passie & Bergen
“De bergen geven me inspiratie. Ik kan er mijn dromen waarmaken, mijn grenzen verleggen en een nieuwe dimensie geven aan mijn management-ervaring. Ik combineer mijn werk als zelfstandig spreker, interim-manager en coach met het ondernemen van expedities. Een prachtige combinatie. Centraal bij deze activiteiten staat het inspireren van mensen.
Ik ervaar het als een groot geluk dat ik er in 1983 bij toeval achter kwam, dat mijn passie in de bergen ligt. Ik maakte met een paar vrienden een trektocht met tent in Oostenrijk en had het gevoel: dit is het! Er is daarna geen jaar meer voorbij gegaan zonder bergen. En of ik nu een trektocht maak in de Alpen of de Himalaya, overnacht in een tent of in een berghut, klim in rotsen of op sneeuw en ijs, ik voel mij eigenlijk altijd gelukkig in de bergen. Daar kan ik mijn grenzen oprekken. Ook kan ik er afstand nemen van de dagelijkse hectiek: reflecteren en weer helder zien wat ik écht belangrijk vind. Verder is het uniek om te ervaren, dat je in de bergen zo’n sterke band met je teamgenoten opbouwt. Je bent afhankelijk van elkaar en ke verkeert samen regelmatig in extreme omstandigheden. Die vraagt om hechte samenwerking en dit vormt een enorme stimulans.”
Wat in 1983 begon met het maken van zware trektochten groeide steeds meer uit tot het echte bergbeklimmen. Van het een kwam het ander: in 1994 ging Katja Staartjes voor het eerst naar Nepal voor een trektocht. In 1995 volgde de beklimming van Mera Peak (6500 m). De Cho Oyu werd met 8201 m de eerste top boven de achtduizend meter. Een jaar later - op hemelvaartsdag 1999 - volgde de Mount Everest, met 8848 m de hoogste berg ter wereld. Over deze beklimming schreef Katja het boek Hoog spel.
Ontwikkeling
Wie denkt dat je als klimmer na het beklimmen van de Everest klaar bent, heeft het mis. In absolute zin zijn er inderdaad geen hogere toppen, maar er zijn genoeg bergen die in technische zin aanzienlijk lastiger te beklimmen zijn dan de eenvoudigste route op de Mount Everest. Uitdagingen genoeg dus!
“Als je dat wilt, kun je je altijd verder ontwikkelen. Op welk vlak dan ook. Bij een beklimming kan de uitdaging ook liggen in de onbekendheid van het gebied of in het zelf vormgeven van een expeditie. Zo volgde in 2003 de beklimming van de lastige berg Ama Dablam (6856 m). In 2004 organiseerde en leidde ik voor het eerst een zelfstandige expeditie. Doel: Gasherbrum 1 en 2 beklimmen in Pakistan. Deze expeditie ondernam ik samen met mijn man Henk (Wesselius), versterkt door twee Pakistaanse klimmers. Henk en ik vullen elkaar goed aan en we vormen een sterk duo. Het is een groot geluk om samen met je partner dezelfde passie te hebben.
Het resultaat van deze expeditie: de top van Gasherbrum 1 (8068 m), een Nederlandse primeur. Op deze beklimming kijk ik met een goed gevoel terug, temeer daar we de top haalden door samenspel. Zowel binnen ons eigen team als met een Duits en Spaans team. De top is belangrijk, maar het gaat ook om het proces: de route en de wijze waarop je de top haalt.”
In 2006 volgde een kleinschalige expeditie naar Dhaulagiri (8167 m). In 2008 leidde Katja Staartjes twee expedities naar de achtduizender Manaslu (8163 m). De expeditie van het voorjaar, met een bezield vijfkoppig Nederlands team, strandde helaas op 7700 m. In het najaar gingen Katja Staartjes en echtgenoot Henk Wesselius als zelfstandige expeditie terug naar de Manaslu, de 'berg van de ziel'. Voor het eerst zonder enige klimondersteuning; noch Nederlandse teamgenoten noch klimsherpa's. Het tweetal bereikte de voortop op 8140 meter, 20 meter onder de echte top. Een deceptie, maar het hoogst haalbare. En op dat moment wel een Nederlandse primeur op deze bergreus. Niemand kwam eerder zo hoog en al zeker niet op deze wijze.
"Heel jammer, maar we zijn opnieuw wél gezond en veilig teruggekeerd uit de Zone des doods. Dat is bepaald niet vanzelfsprekend op de achtduizenders, waar elk jaar doden te betreuren zijn. Tja, en verder is het leven natuurlijk niet altijd rozengeur en manenschijn. Soms lukt het niet wat je voor ogen hebt. Een grote teleurstelling die eerst moet bezinken en dat vraagt tijd. Maar wezenlijk is, om uiteindelijk je bezieling te behouden. Leren van eerdere ervaringen en je daarmee richten op een nieuwe droom. En dat vorm te geven tot een oncreet en motiverend nieuw doel. Ontwikkeling houdt nooit op."
De uitdaging voor 2011 - 2013: Nepal traverseren te voet, van drielandenpunt NoordWest naar drielandenpunt. NoordOost, zo noordelijk mogelijk, met een niet eerder door westerlingen uitgevoerde doorsteek. Lees verder over deze Nepal Traverse.
Meer informatie over de expedities van Katja Staartjes: zie Expedities.
Terug naar Portret
