Tocht West-Nepal 2010

Project 2010
We planden de eerste etappe van de Nepal Traverse te lopen in het najaar van 2010. Het idee was om de helft van het hele traject te doen: van Darchula naar Kathmandu, inclusief de gebieden Mustang, Manaslu, Ganesh Himal en Langtang.
Kernvraag was: wat is de beste periode? De maand oktober is normaliter ideaal, in september is er meer kans op regen, in november wordt het aanzienlijk kouder met meer kans op sneeuw. Grondige inventarisatie wees verder uit dat in de Far West gemiddeld minder regen valt dan in bv. het midden van Nepal. We besloten daarom te vertrekken begin september: dat zou net moeten kunnen. Ons hierbij realiserend dat het in de eerste weken nog wel zou kunnen stortregenen. Maar met als voordeel dat we aan het einde minder kans zouden hebben op winterse omstandigheden. We hadden flink de tijd uitgetrokken voor onze trip.

Team
Tijdens de voorbereidingsweek in juni in Kathmandu (zie Plan Nepal Traverse), lukte het Katja en Ngima Dorji teleurstellend genoeg niet, om een Nepalese teamgenoot te vinden voor de tocht. Niemand kende de Far West uit eigen ervaring. En de meeste klimsherpa's doen liever een lucratieve Everest-beklimming, dan een lange onbekende tocht met gigantisch zware rugzakken.
Maar het moest toch mogelijk zijn om Nepalezen te vinden die het juist wél een uitdaging vinden om wat nieuws te ontdekken? En zouden er geen jongens in Kathmandu wonen, afkomstig uit dit gebied? Dat zou immers een gigantisch voordeel zijn.
Al met al bleek het geen sinecure. Pas een maand voor vertrek waren we rond. Chhiree sherpa (oorspronkelijk uit het Solo-gebied ten zuiden van de Everest) zou met ons meegaan. Hij had wat ervaring in Humla en Limi, de Far-West bij Darchula was hem echter totaal onbekend. Maar hij zag er naar uit dit gebied samen met ons te ontdekken. Deze jongen was precies wat we zochten!
We besloten dat we terplekke, in Darchula, een locale jongen zouden zoeken als vierde teamlid voor de eerste 2 weken. We hadden namelijk zoveel bagage - eten, brandstof, kookapparatuur, tent, slaapzak, matje, kleding, klimspullen, series kaarten, etc. etc. - dat het onmogelijk was om alles in drie rugzakken te krijgen. Bovendien zouden we het voordeel hebben van zijn kennis van het gebied en de locale taal. Na de eerste weken zou het met de kilo's bagage net moeten lukken om de nieuwe doorsteek naar Humla met z'n drieën te kunnen doen.

Logistiek
Naast de fysieke voorbereiding was met name de logistieke voorbereiding intensief. Als eerste de dagplanning: het was vooral rekenen aan de hand van de kaarten: over de Far West hadden we nauwelijks informatie uit de eerste hand. In beginsel bestudeerden we de globale kaarten. In juni kocht Katja de Finnish Maps (1:50.000), onmisbaar voor deze trip. De paden op de kaart zijn weliswaar niet up-to-date, maar de landschapsinformatie en hoogtelijnenen zouden goed moeten kloppen. We gingen bij de planning uit van volle dagetappes: afhankelijk van de aard van het terrein, de paden en de hoogte, tussen de 15 en 26 km per dag plús de extra meters klimmen/dalen, variërend van 1000 tot 2500 meter. De gemiddelde overnachtingshoogte: 3400 meter, verder 17 dagen waarbij we op een hoogte zouden trekken boven de 5000 meter.
Verder hield de bagage ons flink bezig. Anders als op een expeditie naar een achtduizender is er geen basiskamp waar je eenvoudig wat extra’s mee kunt nemen. Alles moest passen in 4, en uiteindelijk in slechts 3 rugzakken. Hoeveel eten hadden we nodig? Wat zouden we waar kunnen kopen onderweg? Hoe vaak zouden we bij mensen thuis kunnen eten?
Over de hele periode zouden we twee keer bevoorraad worden: in Yari/Simikot (via een groep van Snow Leopard van René de Bos!) en in Dolpo (Dho Tarap). De tonnen zouden worden ingevlogen en daarna via een drager naar de plaats van bestemming gebracht. Een aandachtspunt op zich...

Start tocht West-Nepal 2010
We vlogen op 3 september van Kathmandu naar Dhangadi, in het uiterste zuiden aan de grens met India. Theoretisch is het daarna anderhalve dag rijden naar Darchula, ons startpunt te voet. Maar niemand kon ons van te voren met zekerheid zeggen of we deze plaats echt per auto zouden kunnen bereiken door eventuele gevolgen van de moesson.
Na uiteindelijk 3 enerverende dagen in jeep en bus gingen we op 7 september vanuit Darchula van start. Versterkt door Yubaraj Bam, ons vierde teamlid, die een kwart van de bagage voor zijn rekening nam. Hij was bepaald niet het proto-type van een drager, maar een ambitieuze en jonge handelaar. Hij trekt ieder voorjaar de bergen in op zoek naar medicinale planten (waaronder de zeldzame yarchagumba) die voor een vermogen worden verkocht in met name China. In de moesson is er weinig activiteit op dit gebied en dus kon hij mooi iets bijverdienen, maar vooral wilde hij Engels leren!
De eerste drie dagen zijn een vreemde gewaarwording, aangezien je grotendeels langs de rivier de Mahakali loopt, die de grens vormt met India. De overkant ziet er ontwikkelder uit, met betere huizen en een smalle autoweg. Per dag rijden hier overigens slechts een handvol jeeps langs. Het is voor westerlingen echter verboden om de grens bij Darchula en in de buurt van Tinkar (waar een touwbrug is) te passeren, dus de auto naar het noorden nemen kun je vergeten. Overigens bleek op dag 4 dat de weg totaal verwoest was door aardverschuivingen als gevolg van de regen, een groot probleem in al deze berggebieden.
De rugzakken waren zwaar, maar we beleefden geweldige dagen met z'n vieren en het was één groot avontuur: de omgeving, de vriendelijke mensen... We kwamen op plaatsen waar de mensen zelfs nog nooit eerder westerlingen hadden ontmoet, heel bijzonder!

Hevige moesson 2010
Helaas gooide de moesson roet in het eten: deze was een paar maten groter dan normaal. Vooral tegen het einde – precies toen wij startten – ondervonden India en Nepal, in navolging van Pakistan, grote problemen door de extreme regenval. Dit was ook de reden dat de autorit een dag langer duurde dan gepland. Maar ach, dat kan gebeuren in Nepal. Vervelender was de veelvuldige regen tijdens het lopen. Maar echte consequenties kreeg dit op de vierde dag, toen bleek dat het niet zou lukken om het startpunt van onze Traverse (het drielandenpunt Noord-West) te bereiken. De Mahakali-rivier was dermate overstroomd dat het voetpad een halve dag lopen ten noorden van Dumlin volledig was verdwenen, en daarmee de enige weg richting Tinkar en het drielandenpunt. We hebben geprobeerd ons met een touw een weg te banen langs de zijkant van de rivier, maar gezien de sterke stroming en de diepte, was dit onmogelijk en vergeefse moeite. Dikke pech. Maar vooral ook locaal een domper: de plaatselijke bevolking ten noorden van Dumlin heeft wekenlang volledig geïsoleerd gezeten!
Uiteraard hevig teleurgesteld zijn we op onze schreden teruggekeerd om direct te starten met de traverse oostwaarts – dan maar zonder het beoogde startpunt – maar met de stellige overtuiging dit grenspunt ooit nog eens te bereiken. Wie had kunnen denken dat we in 2011 al een nieuwe poging ondernemen?

Vervolg tocht 2010
Onze traverse oostwaarts heeft daarna helaas maar een paar dagen mogen duren. Wel een tweetal ingrijpende ervaringen rijker… Als eerste verdwaalden we in een steil bergwoud met ravijnen en bergstromen. De verse berensporen maakte deze ervaring nog heftiger. Twee dagen later was de tocht afgelopen. In de buurt van Khandeshwari/Ghusa is Henk bij hevige regen gevallen, waarbij hij een dubbele sleutelbeenbreuk + een scheurtje in het schouderbot opliep. Einde oefening. Zo snel kan het gaan: 1 seconde maakt het verschil. Het pad liep naar beneden, was goed, maar onbeschrijflijk glad door de aanhoudende regen. Het was tegen 17 uur en we hadden nog een uurtje te gaan. We hadden net een kop thee gedronken, maar waren door het buiten stilzitten zo mogelijk nog kouder geworden. Feit is dat er bij Henk een moment van onoplettendheid moet zijn geweest. Even om je heen te kijken. Even iets aan de stand van de rugzak corrigeren. Henk weet niet wat het geweest is. Plotseling lag hij naast het pad, zo’n drie meter lager. Een ongeluk is zo gebeurd.
Wat baalden we! Nog nooit eerder hebben we een tocht of expeditie moeten afbreken, het was voor het allereerst dat dit ons gebeurde. Tja, achteraf prijzen we ons gelukkig dat er niets ergers is gebeurd. Alles is relatief.

En dan ben je onverwacht terug in Kathmandu. Prioriteit één was natuurlijk de gezondheid van Henk. Daarnaast vroeg de logistiek om aandacht: de tonnen opsporen die honderden kilometers verderop onderweg waren voor onze bevoorrading en deze retour zien te krijgen. De permits die ongebruikt waren, zien te verlengen op het ministerie. Bagage schoonmaken en sorteren, voedingsmiddelen checken op houdbaarheid en dat alles in relatie tot een mogelijke terugkeer. Want we droomden vrijwel direct van voortzetting van onze tocht: Nepal met zijn spectaculaire landschap, de vriendelijke mensen, het avontuur én ons hechte team met Chhiree en Yubaraj Bam. Het mooiste van de tocht ligt nog in het verschiet. De bergen en de hoogte met zijn ongereptheid. Het formele startpunt en de uitzichten naar de Tibetaanse hoogvlakte. Een nieuwe doorsteek naar Humla. De bergen hadden we nog maar nauwelijks gezien. Slechts één glimp vingen we op van Saipal, samen met Api de twee bergreuzen boven de 7000 m die dit gebied telt. Wonderbaarlijk was dat moment. Wat zien we er naar uit om opnieuw in West Nepal te starten met onze tocht!

begin pagina

- Trainingen
- Coaching