De expeditie 2011
wordt mede mogelijk
gemaakt door:

1e Etappe 2011 - Far West

Naar hoofdpagina Nepal Traverse

Bekijk hier de gps-file van de tocht van Katja & Henk in Google Earth.
Vanaf Yari/Simikot is voor een groot deel de hoge route gevolgd van de high Great Himalaya Trail.

26 juni: tocht der tochten + goed vooruitzicht thuis
We kunnen zelf weer achter de computer na weken op pad te zijn geweest in het westen van Nepal. Dank aan Ewout Staartjes voor de berichtgeving van de afgelopen 10 weken, waardoor het mogelijk was ons te volgen!
De tocht zit er op: vanavond vliegen we terug naar Nederland. We zien er zeer naar uit thuis te komen, na 11 enerverende weken Nepal. We kunnen wel stellen dat we terugkijken op de tocht van ons leven. Niet te bevatten bijna, zoveel landschappen als we gezien en ondervonden hebben, en wat we hebben kunnen meemaken en ervaren, juist ook thuis bij de plaatselijke bevolking. En dat op plekken waar geen of bijna geen andere toeristen komen.
Ook was het bijzonder om met ons kleine vaste team – Henk, Chiree sherpa, Katja – zo lang en intens op te trekken: we vormden een hecht, op elkaar ingespeeld team en vulden elkaar perfect aan. Zonder Chhiree hadden we deze tocht waarschijnlijk niet kunnen volbrengen; hij kende het gebied net zo min als wij, maar het is een ongelooflijk voordeel als iemand in het team de taal spreekt. En Chhiree is daarbij van alle markten thuis: zowel Tibetaans als Hindoestaans spreekt hij vloeiend, naast natuurlijk het Nepalees. We werkten gedurende een deel van de tocht met een vierde teamlid: een locale drager. De eerste 3 weken was dat Yubaraj Bam uit Darchula, die we kenden van vorig najaar en met wie het super samenwerken was. Na de ontvangst van ons depot in Humla, hebben we nog enkele dagen met plaatselijke ‘porters’ gewerkt. Onze conclusie was - wanneer je lange tijd door onbewoond gebied trekt - dat de ondersteuning van een drager eigenlijk een must is. Voor een periode tot 2 weken lukt het ons om alles zelf mee te nemen aan eten en brandstof. Maar grotere etens-en gasvoorraden zelf dragen gaat eigenlijk niet voor een dergelijke tocht, waarbij de rugzakken compleet gevuld zitten met tent, kookspullen, klimmateriaal, warme kleding voor de hoogte, telefoon, gps, zonnecel, laders, EHBO, grote hoeveelheden kaartmateriaal etc! Het was trouwens zinvol om een deel van de tijd locale kennis in ons team te hebben. Want voor Chhiree sherpa was het ook voor het eerst dat hij door de Far West, Mugu en Dolpo trok.
De tocht was niet alleen indrukwekkend, maar ook zwaar. Er was geen luxe basiskamp met een kok, zoals op een achtduizender en je kunt niets overbodigs meenemen. Verder gaat de tocht elke dag door en moet elke dag opnieuw een plek worden gevonden met water en om te overnachten.
Vooral in de Far West was het terrein lastig door de sneeuw- en ijsomstandigheden, waren er eindeloze 'landslides' en was er vaak geen pad of was het onduidelijk en uiterst smal. Of kwam eea. niet overeen met de kaart. Regelmatig trokken we urenlang door terrein waar elke misstap een dodelijke val zou veroorzaken, maar waar het simpelweg onmogelijk was elkaar te zekeren met touw. We zijn dan ook blij en dankbaar dat we gezond en wel (zelfs drie dagen eerder dan onze eigen planning) in Jomsom zijn gearriveerd, ons einddoel van deze eerste etappe. Met 900 km achter de rug en 55 km op een neer in 60 dagen, waarvan 51 dagen gelopen. Dat is het resultaat van deze unieke voettocht!
Eenieder dank voor de belangstelling en voor de stimulerende woorden via sms/mail! Tot slot dank aan de partners die ons ondersteunden bij deze tocht: Kathmandu Outdoor & Travel, Hemels van der Hart, SNV, Uitgeverij Podium, Van Braak Accountants en Weleda. En natuurlijk niet te vergeten onze partner Ngima Dorji sherpa van NMMT.
Graag tot deel II van de Nepal Traverse. Deze staat gepland in 2012: er gaat eerst een jaar hard gewerkt worden! Met berggroet, Henk Wesselius en Katja Staartjes.

VERSLAGEN DOOR EWOUT STAARTJES GEDURENDE DE TOCHT
De nieuwsberichten zijn per sateliet telefoon doorgegeven. Een internetverbinding was er slechts 1x onderweg in Gamgadi.

23 juni: 6:30 (Nepal time) vlucht via Pokhara naar Kathmandu
Vanmorgen vroeg vlogen Katja en Henk vanuit Jomsom naar Pokhara. Vervolgens was er een uitstekende aansluiting met een vlucht naar Kathmandu. Eenmaal in Kathmandu zal Katja zelf een laatste bericht schrijven.

22 juni: Jomsom...eindpunt van de eerste Etappe!
Katja, Henk en Chhiree, VAN HARTE GEFELICITEERD met het behalen van de eerste etappe van de Nepal Traverse, een meervoudige topprestatie!!!

900 km door westen van Nepal!
Katja, Henk en sherpa Chhiree, hebben vanaf hun start eind april in 2 maanden tijd (51 loopdagen) ca. 900km te voet afgelegd door een van de hoogste en ruigste berggebieden ter wereld. Ze hebben met rugzakken van ca.26kg in totaal circa 55 km gestegen en 55 km gedaald. Ze hebben afgronden, gladheid, lawines, aardverschuivingen, ruige bossen met beren, regen, sneeuwstormen, beperkte rantsoenen weten te trotseren!

21 juni: Bewoonde wereld: Kagbeni (2950 m)!
Katja. Chhiree en Henk hebben vandaag ongeveer 7 uur gelopen met diverse pasjes boven de 4000 m waaronder de Biman Lojun La (4460 m) over uitstekende paden. Daarna was het afdalen richting bewoonde wereld. Daarmee is de eerste etappe van deze monstertocht bijna ten einde. Morgen nog een klein stukje naar Jomsom: dat had op zich nog makkelijk vanmiddag gekund, maar het team zag uit naar de eerste de beste douche en goed eten::)) Bovendien is het voordeel nu dat er morgenochtend kan worden gelopen: daarmee wordt de enorme wind gemeden die hier in dit Kali Kandaki rivier-dal elke middag opsteekt en een stofstorm veroorzaakt waartegen bijna niet op te lopen is.
Nu kunnen onze helden dus al bijtanken in Kagbeni, waar het goed eten en slapen is. En voor het eerst weer douchen! Kagbeni is een redelijk toeristisch plaatsje vanwege de trekkers in het gebied van de Anapurna en Mustang. Verder steeds meer rijke - en veelal dikke - Indiase toeristen die naar Jomsom vliegen voor een bedevaart per jeep en brommer naar Muktinath.
Citaat van sms 13:23 NL tijd: "Yep, alles goed gegaan vandaag en nu Kagbeni. We zijn heel blij na deze in alle opzichten fantastische trek. Bel morgen, mogelijk lukt het me zelf te mailen (naar Ewout). Liefs K+H."

20 juni: Santa (3700 m) via Niwar pas (5120 m) + Junben pas (5550 m)
Hoezo zomer? Het was een barre dag met sneeuw, regen en bovendien waterkoud. Er was weinig zicht tijdens de klim naar de Niwar pas, gelukkig was het terrein eenvoudig. Het was daarna lastig navigeren richting Junben pas, zonder enig zicht. Eenmaal op de pas stopte het gelukkig met sneeuwen. Daarna was het steil afdalen naar de rivier op 3700 m, waar met droog weer gelunchd kon worden. De laatste couscous werd opgemaakt, er resteren nog een paar zakjes soep voor de laatste lunch morgen.
's Middags een prachtige tocht met nog wat pasjes boven de 4000 m. Alles bij elkaar een lange dag met 1050 m stijgen en 2150m dalen voordat het eerste dorp werd bereikt: Santa op 3700 m hoogte. Het wordt vandaag de laatste homestay van deze tocht. Morgen is het echt terug in de bewoonde wereld. vandaag een unieke plek: het drietal slaapt buiten op het dak van het huis onder een afdak. de nog vochtige tent - met de lunch was het niet gelukt deze goed te drogen - kan gelukkig in de rugzak blijven zitten. Het is verder genieten van een overvloedige maaltijd met linzen, rijst, aardappelen en zelfs ei en groenten!

19 juni: Kamp 4990m voor Niwar pas
Sms bericht 11:10 NL tijd: "Wij zien uit naar Kagbeni 21 juni: douche, kip+groente! 22 juni nog 2u lopen Jomsom. Alles cform plan; kamp voor passen na relaxte tocht in bewolkt weer met af en toe spatje. Wel hoog kamp, voel je aan alles. Morgen dus laatste hoge dag! Hopelijk valt regen mee."

18 juni: Charkabot voorbij
Chhiree, Katja en Henk hebben in Charkabot van een brunch genoten: aardappen, rijst, linzen met omelet. Gisteren lukte het ze in de teashop al om voedzame biscuits uit het Chinese leger te scoren, maar Charkabot is de bewoonde wereld: hier is van alles te koop: koekjes, zelfs wat marsen - die zoals meestal ver over de datum zijn!
Met een volle buik en zware rugzakken is het team vanmiddag nog ca 7km doorgelopen het dal in langs het riviertje Thasam khola voor een kampje op 4500 m. Daarmee is de dag van morgen beter te doen gezien de afstand.

17 juni: Kamp 4600 m voorbij Mola pas 5027m
2 Sms berichten 16:06 NL tijd: "Dank voor weerbericht. Op basis hiervan vandaag doorgeknald over Mola pas 5027; 27km + 900m up + 600m down. Lange dag dus, maar voldaan. Nu op 4600m. Slechts 7km naar Charkabot. Vandaag voor eerst toeristen tegengekomen: Duits stel met ezels + staf 6 man".

16 juni: Bijkomen in Tibetaanse tent voorbij Chhamdang op 4250 m
Sms bericht 15:50 NL tijd: "Alles ok. Paar druppels vanmiddag, wel in een vliegende storm tegen! Na 1u voorbij. Verrassing: we slapen in tent van teashop en hebben super gegeten met schapenvlees."
Constatering van redaktie: het aantal verhalen over eten neemt toe naarmate de tocht vordert (lees: naarmate aantal kilo's afgevallen).
Drinkwater
Met water uit rivieren of stroompjes is het altijd opletten of er vee op de berghelling loopt waar het water vandaan komt. Beste is water koken, anders worden chloortabletten gebruikt om het water te ontsmetten.

15 juni: Shimengaon (4100 m)
sms bericht 15 juni 13:33 NL tijd:
"Plan: morgen kampplek na Tinjengaon 4300m. Daarna in 2dg Charkabot. Nu Shimengaon, in tent bij gezin waar we rijst+aardappel eten. Vandaag bloedheet: hele dg tshirt, zelfs over pas 4600m. Ook voor Chhiree is hele tocht nieuw (hij kende uit eerdere ervaring alleen stuk Yari-Simikot). Maar i.t.t. vorige gebieden eitje om hier de weg te vinden+orienteren adhv kaart+kompas. Onderweg komen we niemand tegen, zeer dunbevolkt".

Di 14 juni: Rustdag in Seldang
Wat een opluchting om vandaag te kunnen wassen en drogen want alles is beestachtig smerig geworden! Het weer is goed de laatste dagen, dus alles kan goed drogen in de zon en wind. Het begint zelfs warm te worden en zomerkleding komt tevoorschijn!
Bewoners van Seldang zijn overdag op het veld aan het werk. Er wordt hier voornamelijk tarwe, boekweit en aardappelen verbouwd. Kippen zijn hier helaas niet, dus ook geen eitjes, voor de boordnodige eitwitten. Wel boekweitpannenkoeken voor het ontbijt, die heerlijk zijn.
Katja en Henk zijn naarstig op zoek naar koekjes en noten, die helaas nergens te koop zijn. De lekkere hapjes voor tussendoor zijn zolangzamerhad op aan het raken. Deze enorme tocht begint zijn tol te eisen: het drietal is flink afgevallen. Nu was Chhiree aan het begin ietwat te zwaar, dus die voelt zich topfit. Maar Katja en Henk merken dat ze op spiermassa - en dus kracht - beginnen in te teren.

Ma 13 juni: Via Chhu en Karang naar Seldang (4100m)
De route vandaag was net als gisteren waanzinnig: zo wild en afgelegen. Niet lang na vertrek werden herderhutjes bereikt die sinds kort waren betrokken en het drietal werd direct uitgenodigd voor thee en verse kaas. Een unieke ervaring, om te zien hoe de bevolking hier in de zomer leeft met hun vee: Tibetaanse geitjen en schapen.
Het eerste dorpje volgt tijdens lunchtijd: Karang. Ongelooflijk, zoals hier wordt geïrrigeerd in deze droge omgeving. Groen veldjes met graan dankzij de irrigatiekanaaltjes. En hoe netjes alles is. In alles is de tegenstelling met het district Mugu immens. Zowel qua landschap, mensen, huizen als cultuur.
Seldang, het eindpunt van de dag is een groot dorp. Het team dacht hier wel een lodge te kunnen vinden, maar dat blijkt tegen te vallen. De toeristen die hier langs komen, zijn altijd met een volledige staf (koks en dragers) en slapen in hun eigen tentenkamp. De bevolking is dan ook niet ingericht op toeristen die in huis willen overnachten en mee eten. Uiteraard hebben Katja en Henk nog gedroogd eten in de rugzak, maar ze verheugen zich na de afgelopen zware dagen ongelooflijk op een goede maaltijd met rijst en linzen. Chhiree gaat op zoek naar een adres voor 'homestay'. Ze hebben geluk: de eerste de beste poging is het raak. een schot in de roos zelfs. Ze zitten bij een welvarende familie: een 'monk' die met zijn gezin en ouder het grootste deel van het jaar in Kathmandu werkt en woont. Het team kan hier twee nachten blijven, dus morgen wordt een welverdiende rustdag!

Zo 12 juni: Rechtstreekse doorsteek Phophogaon via Yaye Danda richting Seldang
Het team neemt afscheid van Sonam, de locale drager uit Mugu. Hij heeft de mazzel dat hij matje, slaapzak en tas mag houden.
Het plan was om via het dorpje Bhijer naar Seldang te lopen, via een pas van 4800 m, dan weer afdalen naar 3800 m en dan opnieuw over ruim 5300 m naar Seldang (3800 m). Katja vertelt door de telefoon: "De vrouw in het dorp schudt haar hoofd over deze route: "Nee, nee. Teveel up & down" gebaart ze. Er is een rechtstreekse route en ze wijst rechtuit. gewoon rechtdoor lopen. We volgen haar hand en kijken op de kaart, maar zien geen enkele route. We vragen nog wat door over het bewuste pad, gaan dan op weg en nemen ons voor onderweg te beslissen. Nog eens rekenend tijdens een pauze blijkt dat we inderdaad veel hoogtemeters besparen als we de rechtstreekse route volgen: dan is het vandaag 1800 m omhoog en 1200 m omlaag en morgen slechts 500 m omhoog en 1100 m omlaag. Ipv morgen ook weer 2000 m stijgen na Bhijer. Het blijkt wel zoeken: het pad naar de pas Reling La (4927 m) is totaal onhelder. Daar aangekomen zien we links ver beneden ons het dorp Kuwagaon en volgen dan zoals de vrouw had gezegd niet het pad naar dit dorp, maar een pad rechtdoor, wat er inderdaad blijkt te zijn! Het bleek een super beslissing: een ongelooflijk mooie en ruige route waar schijnbaar alleen herders komen. Even na een pasje op 4742m (bij Yaye Danda) wordt de tent opgezet bij wat vervallen en verlaten herderhutjes op 4600 m hoogte. Vandaag was een van de zwaarste maar ook meest indrukwekkende dagen".

11 juni: Via Nyingma Gyanzen pas naar Phophagaon (4050 m)
Sms bericht 11:41 NL tijd: "Alles goed gegaan vandaag: hoogste pnt bereikt (= Nyingma pas 5564m) maar vooral voldaan en blij dat we nu in Dolpo zijn. Bel morgen. Nu op zoek naar dorpelingen in Pho, bij wie we hopelijk rijst+linzen kunnen eten".
20:30 uur plaatselijke tijd belt Katja: de tocht vandaag was overweldigend gezien omgeving, zo wild en verlaten. In dit stuk kom je niemand meer tegen, ook geen locals. Gezien kou en vermoeidheid pas om 7:45 uur vertrokken en om 17:30 uur de huisjes van Phogaon bereikt. De sneeuwomstandigheden op de graat van de eerste pas (5450 m) naar de Nyingma Gyzanzen pas waren lastig: verijsd, steile traverses met 'wächtes' waarlangs linke klimmetjes op en af.
Het dorpje blijkt min of meer uitgestorven: er resten alleen nog drie vrouwen met een paar kleine kinderen. de rest is op pad om de yarchagumba's te zoeken (zie bericht 5 mei). Helaas heeft dat tot consequentie dat het niet mogelijk is gebruik te maken van homestay (overnachten bij de mensen thuis): de vrouwen met kinderen zitten in 1 huis. De tent wordt dus opgezet even verderop, bij de waterkraan. Om 19 uur wordt het team verwend met aardappeltjes, wat een heerlijkheid! Verder is hier niets te krijgen, al zeker geen westerse producten als biscuitjes.
Tot ver in de avond worden verder de rugzakken herpakt: Chhiree, Katja en Henk doen de rest van de tocht gedrieën. Ze hebben nog ca 10 à 12 dagen te gaan, wat de betekent dat de hoeveelheden eten en gas nu dusdanig zijn afgenomen dat ze dit prima zelf kunnen dragen. Alhoewel de zwaardere rugzakken morgen best nog even zullen tegenvallen!

10 juni: Over de Yala pas, nu Pung karka (4600 m) in Dolpo-gebied!
Gisteren is het team inderdaad nog een stukje hogerop gaan staan (4950 m), maar bij het opzetten van de tent - om 13:30 u - begon het alweer te sneeuwen. Dat ging de hele middag en nacht door, dus er is opnieuw een heel pak gevallen. Sonam (de lokale drager, die het team nog 2 dagen vergezelt), wilde niet vertrekken wegens het lawinegevaar. Maar aangezien het erop lijkt dat het weer hier op het moment telkens hetzelfde patroon vertoont: 's morgens klaart het op, 's middags mist & regen, overgaand in sneeuw (en de moesson alleen maar zal verergeren), zagen Katja en Henk het niet zitten om de zaak nog een dag uit te stellen. Het viertal vertrok om 7:45 uur, wel wat later dan gepland, maar toch. Ze waren op weg! Het sneeuwde bij aanvang slechts miniem en inderdaad, in de loop van de ochtend klaarde het verder op.
Het terrein was wel verraderlijk: steile traverse over gladde brakke (loszittende) rots met sneeuw. Het was op gegeven kiezen of ze deze roue zouden vervolgen, of 'straight on' door de diepe sneeuw. Terwijl het team daarover stond te praten, voegden de twee yarchagumba jongens zich bij het team - zij wilden niet alleen op pad gaan. Voor het vervolg: Sonam en de yarcha-jongens wilden absoluut niet door de sneeuw vanwege lawinegevaar en de ongevallen uit het verlden. Katja schatte juist het gevaar van de rotstraverse hoger. Zo splitste het groepje zich op en spoorden Katja, Henk en Chhiree, door soms heupdiepe sneeuw, naar de Yala Pas. Alles verliep vlekkeloos en uiteindelijk stond de hele groep bovenop de pas, met fenomenaal uitzicht: terug richting Mugu, en de andere kant op richting het droge Dolpo.
Eindelijk weg van het vochtige weer van de afgelopen week.
De afdaling was goed te doen en na anderhalf uur komt het team de eerste Dolpapa tegen: de bewoners van Dolpo, ook zij zijn op zoek naar de yarchagumba, die in dit dal groeit. Vandaar ook de teashop die inderdaad even verderop stond. Hier nuttigde het team een welverdiende lunch van noodlesoup. Helaas was er voor het bereiden van dal bhat geen tijd: er moest nog flink worden doorgelopen naar de plek voor het kamp: anders wordt de tocht van morgen onhaalbaar. Morgen volgen nog twee passen van boven de 5500 m met een grote te overbruggen afstand naar het dorp Phogaon.

District Dolpo
Robin Boustead schrijft in zijn fotoboek "The Great Himalaya Trail" over Dolpo het volgende:
"Dolpo is remote, wild and considered by many to be one of the most magical and mysterious of places in the Himalaya. Linked for hundred of years to Tibet, this region lies beyond the high peaks, on the top of the roof of the world. Oasis-like villages dot barren landscapes, scrarred by deep canyons, and all beneath velvet blue skies. Trekking here can be very different from much of Nepal, and combined with high permit costs it is no surprise that only a few hundred trekkers visit each year".

9 juni: Gedwongen rust
Katja belt vanuit de tent: er is vannacht zeker 20 cm sneeuw gevallen dus het team is niet vertrokken. De Yala pas is namelijk berucht vanwege lawines, sterker nog, er gebeuren hier elk jaar ongelukken met de plaatselijke bevolking die de pas overschrijdt.
Maar nu schijnt de zon. Het team wil mogelijk vandaag toch nog de tent oppakken om deze wat verderop opnieuw op te zetten, zodat ze morgen sneller de Yala Pas op 5414 m bereiken. Op ca één km afstand staat een kampje met yarchagumba zoekers, twee van hen willen ook over de pas heen om rijst te kopen aan de andere kant. Er zou een teashop zijn een paar uur afdalen na de pas: mooi vooruitzicht! Morgen meer nieuws.

8 juni: Kamp 4650m bij Chyandi river
Sms bericht 8 juni 15:23 NL tijd: "nu kamp 4650m. Morgen Yala pas 5414 m, overmorgen Nyingma pas 5564m. Vandaag zware dag met diverse verrassingen".
Naderhand bleek dat er een brug was weggeslagen waardoor allerlei toeren moesten worden uitgehaald. Verder een naamloos en onverwacht pasje op 4450 met 600 m extra stijgen en dalen. De route langs de rivier was avontuurlijk met veel klimwerk, in matige weersomstandigheden. Niet bepaald een route voor grote groepen. Wel wild en afgelegen terrein en geweldige natuur: unieke ervaring!

7 juni: Chyargo pas (5150 m), kamp Takla Khola (3800 m)
Citaat van sms bericht 15:29 NL tijd: "Goed over Chyargo pas 5150 gekomen vdaag. Weer matig: hele dag bewolking+wat neerslag.Sneeuw+route omstandigheden redelijk: goed opletten, maar te doen. Omgeving magnifiek".

6 juni: Kamp Thajuchaur (4050 m)
Gisteren kamp gemaakt op Shilenchaura Kharka. Vandaag hele dag langs rivier Chham Khola gelopen naar de deels besneeuwde bergweiden van Thajucaur op ruim 4000m. Na 1,5 maand heftige routes met veel klimmen en dalen begint de belasting op het lijf voelbaar te worden. Katja en Henk hebben even een dipje. De dagen zijn lang en intensief: gemiddeld is dat 4.45 opstaan, eten maken, spullen inpakken en ca. 6:15 uur vertrek. Er wordt meestal gelopen tot 16 à 17:00 uur en dan moet de tent worden opgezet, water gehaald en eten gekookt. En de rustdagen zijn ook druk met geregel. Vandaag was er gedoe met een drager: die uit Gamgadhi bleek niet geschikt en ook daar was al heel wat aan vooraf gegaan. Er was vanmorgen veel tijd nodig om een nieuwe te vinden - wat toevalligerwijs lukte door de groep yarchagumba-zoekers die hier ook bleek te overnachten - en te onderhandelen over de voorwaarden voor kon worden vertrokken. Het vaste drietal wil de komende dagen nog met deze vierde persoon - Sonam - lopen, daarna kunnen ze het gedrieën af met het resterende eten voor het laatste deel van de tocht.
De loopdag eindigde goed: het stopte met regenen en er werd midden op de middag een prachtige vlakke plek gevonden voor de tent. Op een paar honderd meter afstand staan enkele groepjes met Nepalese 'goudzoekers'. Sinds twee dagen is het 'jachtseizoen' in district Mugu geopend en mag worden gezocht naar de yarchagumba oftewel de 'viagra van de himalaya'. Zie ook het verhaal van 5 mei.

4 juni: Langs Mugu Karnali rivier naar Mangri (2200 m)
Citaat sms bericht 13:27 NL tijd: "Goede dg gehad, maar bloedheet tussen de steile tot 3500m oprijzende wanden boven pad+rivier. Nu cform plan Mangri 2200m. Kan niet bellen: teveel lawaai door kolkende rivier".

2 juni: Gamgadhi (2200 m)
Citaat sms bericht 2 juni: "Zware dgen achter de rug met slecht weer, vandg voor eerst zon, heerlijk. 17u gearriveerd Gamgadhi, mooie tocht 1350m up + 2200m down. Bel morgen voor verslag".
Vrijdag 3 juni rustdag in Gamghadi, headquarter van district Mugu. Zoals meestal monden deze dagen uit in geregel en georganiseer. Wassen, geld wisselen, logistiek komende dagen uitzoeken, nog wat eten bijkopen en een poging om foto's te verzenden. Vanwege een volleybal-wedstrijd waren plotseling alle winkels in Gamghadi dicht. Toen Katja om 18:45 uur opnieuw naar buiten ging om polshoogte te nemen, bleek het computerzaakje ineens open en kon de pc aldaar zowaar een sd-fotokaart aan! Veel tijd restte Katja echter niet: om 19 uur zou de zaak sluiten en de eigenaas was niet te vermurwen. Maar missie geslaagd, enkele foto's ontvangen!

The Great Himalaya Trail (GHT) - Robin Boustead
Vanaf Simikot lopen Katja en Henk een route die grotendeels overeenstemt met de high route van de Great Himalaya Trail. Dit is een netwerk van routes door de hele Himalaya, als eerste in kaart gebracht in Nepal door de Brit Robin Boustead, nu woonachtig in Australie. Hij liep het traject in Nepal van oost naar west, en bracht de verschillende opties in kaart. Katja ontmoette Robin in juni 2010 in Kathmandu, toen zij bezig was met de voorbereiding van hun Nepal Traverse. Op dat moment wist zij niets van het initiatief van Robin Boustead, dat wordt ondersteund door het ministerie van toerisme van Nepal en enkele andere organisaties waaronder ook SNV. Het doel van de GHT is met name om de minder bekende gebieden van Nepal meer bekendheid te geven, en de locale bevolking hier verder te helpen ontwikkelen. Robin heeft een prachtig fotoboek uitgegeven over zijn tocht door Nepal. Een guidebook is onlangs verschenen. Alles bij elkaar inspirerend!
Hier een citaat van Robin over het gebied 'Far West' waar Katja en Henk nu lopen: "The far west districts of Nepal have remained isolated and untouched while the rest of the country has been developing. If you are looking for an authentic trekking experience in mountains with legend and folklore, then look no further: this region is for you!"

1 juni: Tentenkamp Jogimara (3000 m)
Het stijgen en dalen gaat maar door, vandaag 1850 m up en 600 m down.

31 mei: Pimplan (1850 m)
Een volle dag op en neer met 1300 m stijgen en 2000 m dalen in de regen.

30 mei: Margor Lek pas, overnachting Phucha (2500 m)
Vanmorgen gewone tijd (6:30 uur) vertrokken. Het landschap vandaag was totaal anders dan de afgelopen weken. Grote wouden (met beren, gelukkig niet op hun pad::), bevolking met een andere uitstraling, een heel ander soort huizen dan ze eerder aanschozagen. Gelukkig een goed pad zonder noemenswaardige gevaren of aardverschuivingen. Wel alles doordrenkt van de regen. Vandaag nam het team een pas van 4100m, de Margor Llek Bhanjyang. Helaas geen zicht door regen en mist. Om 16.00 uur waren ze in Phucha, een piepklein plaatsje. Homestay is hier eigenlijk niet aan de orde, gezien de hygiene en grote armoede. Ook in dit plaatsje is echter een school - die zoals vaak op het platteland - vandaag toevallig dicht was. Er is hier altijd wel een aanleiding of excuus om géén les te geven. De kinderen zijn per saldo zo'n beetje de helft van het jaar vrij...
Enfin, ze gingen dus op zoek naar de leraar die de sleutel heeft van het gebouw. Toen Katja belde was het inmiddels half zes geworden, maar de leraar was nog niet gevonden. Maar goede moed: de leraar was schijnbaar op het land aan het werk en het wordt zo donker. Er staat een menigte kinderen - graat mager en erbarmelijk gekleed - om Katja en Henk heen. Aan belangstelling geen gebrek: toeristen komen hier nauwelijks.

29 mei: Durpa (3000 m) overnachten in school
Wat oponthoud bij het vertrek: de locale drager die de komende dagen het team zou ondersteunen kwam niet opdagen. Eerst moest dus een vervanger gezocht worden en dus werd pas om 9:30 uur vertrokken. Ook onderweg was er oponthoud door een weggeslagen brug, waardoor 8 km moest worden omgelopen via Thehe. Wel een ingrijpende ervaring trouwens, gezien de armoede en overvloed aan peuters in dit dorpje. Het regende overigens vanaf 11 uur aan één stuk. Kortom volledig conform verwachting: de moesson nadert en dit gebied is berucht om de vele regen. Die de komende anderhalve week nog wel even voort zal duren. Dat ze het maar weten!
Einde van de middag duurde het eindeloos voor er weer een dorp in zicht kwam: het was al donker toen het team doorweekt in Durpa arriveerde. Dolblij dat de tent niet hoefde te worden opgezet sliepen Katja en Henk in de school. Dit is overigens niet te vergelijken met de luxe lokalen in Nederland. Hier betreft het een kleine ruimte met zand op de vloer, lemen muren, een krijtbord en 1 bankje. Maar grotendeels droog, dus het voelt aan als een luxe hotelkamer. super, Chiree en de drager slapen bij de leraar thuis, die naast de school woont. Een lange natte dag met 1300 m stijgen en 1300 m dagen is hiermee weer goed ten einde gekomen!

27 mei: Simikot (3000m)
In drie dagen lopen - met overnachtingen in Yalbang en Dhad Kermi - over een uitstekend pad met de nodige regen aangekomen in Simikot. De afgelopen dagen kwam het team de eerste toeristen tegen: een wat grotere Zwitserse groep, een kleiner groepje en een drietal Indiase bedevaartgangers.
Simikot is een joekel van een plaats met ca 150 hutjes en zelfs echte (stenen) huizen. Simikot is de 'headquarter' van het district Humla en beschikt zelfs over een landingsbaan voor kleine vliegtuigen. Per auto is deze plaats echter niet te bereiken: de dichtstbijzijnde weg is ruim een week lopen verderop.
Henk, Katja en Chhiree overnachten in de lodge van Nepal Trust, die gelieerd is met SNV. De overige 2 tonnen die hier naar toe zijn ingevlogen, staan keurig te wachten, als het drietal in de lodge arriveert. Echt super dus!
Het is luxe de komende dagen, want het team verblijft twee nachten in deze lodge met echte bedden en goed eten. Even wat anders dan het rantsoen van de afgelopen week: ontbijt met brinta en amandelmeel, lunch met noodlesoep en diner met couscous (dat nauwelijks gas vergt).
Morgen wordt vooral een logistieke dag. Alle spullen uitzoeken. Er zijn ook reservespullen opgestuurd, zoals een paar schoenen, een tent en zo nog wat zaken. Maar met de spullen is eigenlijk niets mis - mede dankzij Kathmandu Outdoor - dus het lijkt erop dat hier niets van nodig is. Deze spullen kunnen dus met bv het overbodige kaartmateriaal teruggestuurd worden naar Kathmandu. De tweede serie kaarten - ruim een kilo gewicht - kan nu de rugzak in. Evenals een hele berg nieuwe roepiebiljetten die hier zijn geïncasseerd via de bank. Verder gaat het team morgen nog op zoek naar een drager voor de eerstkomende dagen. Gezien de hoeveelheden gas en proviand is dit het eerste deel van de volgende etappe gewenst, en ook voor de route is locale kennis een mooie aanvulling voor het team.

24 mei: Yari (3870 m)
In kloostertje ontbeten met een gebakken ei, wat een luxe! Daarna vertrokken voor een tochtje van krap 3 uur. Het landschap is overweldigend met veel groen en naaldbos. Yari is het eerste dorp sinds een week. Boven het eigenlijke dorp is jaren geleden een autoweg aangelegd, althans wat hiervoor door zou moeten gaan. Functioneren doet de weg nog niet, behalve een truck die elke dag vanuit Yari vertrekt en een stuk richting Tibet rijdt. Een soort taxidienst die mensen een stuk lopen 'bespaart' en zowel bedoeld voor de locals als voor toeristen. Op dit stuk komen namelijk af en toe toeristen en bedevaartgangers die van Simikot naar de Mount Kailash lopen in Tibet. Deze berg is in zowel het boedhisme als hindoeïsme heilig, dus hier komen ook regelmatig Indiërs langs.
De komst van toeristen geeft de gemeenschap economische mogelijkheden, dus langs de weg zijn wat kleine gebouwtjes neergezet. Hotels worden het genoemd, maar je moet meer denken aan een donker hutje. Er zijn zelfs enkele toiletgebouwtjes geplaatst, die overigens niemand gebruikt.
Het is niet zo moeilijk om het juiste hotelletje te vinden, Mim Hamal van SNV gaf ons per telefoon de naam door van het juiste etablissement. Hier zou onze depotton moeten staan met eten en nieuwe voorraad brandstof. En ja hoor, alles klopt. De ton staat keurig op ons te wachten, ongelooflijk! Het is genieten van de heerlijkheden die we uit Kathmandu en Nederland meenamen. Met grote dank aan SNV!
Morgen is een dag voor logistiek, wassen en bijkomen.

21, 22 + 23 mei: Passen 5000m+ en eindpunt in het groen
Katja, Henk en Chhiree zijn op 23 mei goed aangekomen in een kloostertje Yangsi Gompa op 3900m en zo'n 2,5 uur lopen van Yari. Op zaterdag 21 mei heeft het drietal besloten een andere route te nemen naar Yari dan gepland. Hiermee werd jammergenoeg niet de beoogde nieuwe traverse via Nepal gerealiseerd. In Naya Odar was dit door de locals al absoluut afgeraden. Terplekke het terrein beoordelend, werd inderdaad besloten dat gezien de technische moeilijkheidsgraad, de sneeuwomstandigheden én vooral ook de kuit van Katja, het de voorkeur genoot om de technisch makkelijkste route te nemen. Dat betekende wel omlopen en wel twee dagen via Tibet. Verdere keerzijde was: geen goede kaarten van dit gebied: slechts 1:250.000 zonder hoogtelijnen.
Zaterdag 21 mei is het team de grens met Tibet overgestoken via een pas van 5207m. Katja, Henk en Chhiree waren daarmee (volgens de locals) de eersten dit seizoen die deze pas hebben genomen.
Op de pas waren de sneeuwomstandigheden goed, in de afdaling was het behoorlijk zoeken in de diepe sneeuw van de gletsjermorene. Een plek voor de tent werd gevonden op een hoogte van 4650m, met een werelds uitzicht. Zondag 22 mei kon het team pas om 13.00 vertrekken vanwege het barre weer met sneeuw, hagel en harde wind in de ochtend. Later die middag verslechterde het weer opnieuw tot een sneeuwstorm, wat vrij vervelend was gezien de lastige traverse door een stijle rotshelling waar alles los lag. Via een Pd-Ad-achtige beklimming werd een bergrug bereikt van 5272m, waarna in de schemer werd afgedaald naar de vergletsjerde dalbodem. Er werd kamp gemaakt op 5000 m. De volgende dag was een loodzware dag met 19km lopen, 1100m stijgen en 2200m dalen met een onverwachte traverse naar 5400 m. Het was veel meer op en neer dan op de kaart leek. En de route bepalen was gezien het terrein bepaald niet gemakkelijk. Gelukkig hadden ze de gps-coordinaten van de 5095m hoge pas terug Nepal in en was het prachtig weer.
Leuk detail is dat ze de traverse op 2 mei zijn begonnen bij grenspaal no.1 (Tinkar La), onlangs Tibet zijn ingegaan bij grenspaal no.2 en vandaag weer in Nepal zijn teruggekeerd via de grensovergang met grenspaal no.3. De afdaling na de laatste pas was overigens vrij beroerd, door de diepe verse sneeuw en het warme weer.
Het team is moe maar vooral opgetogen en opgelucht dat het allemaal goed is gegaan. Ze kijken uit naar hun voorraadton die in Yari op ze staat te wachten. Henk verheugt zich op worst en Katja op geitenkaas. En een goede maaltijd dal bhat (rijst met linzen) bij de locale bevolking. Het is morgen (24 mei) nog slechts 2,5 uur lopen naar dit feestmaal. Overigens is het vandaag ook al heerlijk om weer in het groen te zijn, uit de kou en sneeuw, en bij een gastvrij gezin te overnachten. Linzen en groenten zijn hier niet, maar wel rijst en aardappelen.

20 mei: kampplaats Saipal 4150m
Vandaag aangekomen op de verlaten weide Saipal (formeel kharka Saipalgaon), niet te verwarren met de berg Saipal van 7031m. Het was vandaag een indrukwekkende route langs de rivier Seti Nadi omhoog met een sprookjesachtig landschap. De tent staat op een prachtig groen grasveldje met wat sneeuwresten. Het begint steeds meer op Tibet te lijken. Geen mensen te bekennen en geen enkel spoor in de sneeuw.

19 mei: Rustdag in Naya Odar
Werelddorp Naya Odar bestaat uit 2 theehuisjes - of beter gezegd tenten - die fungeren als rustpunt voor handelaren van en naar Tibet. En als doorverkoper van yarchagumba's. De vinders verkopen hier hun caterpillar fungus voor ca 2 euro per stuk. De eigenaar verkoopt ze met winst door en zo gaan ze een paar keer over de kop en worden uiteindelijk voor ca 12 euro per stuk verkocht op mn de Chinese markt.
Het theehuisje waar het drietal verbklijft wordt gedreven door een jong echtpaar met een baby van ca. een half jaar. Ze komen van oorsprong uit dit gebied, maar wonen nu in de winter in Kathmandu. Aan alles kun je zien dat dit welvarende Nepalezen zijn. Er wordt hier van alles verkocht en verhandelt. Kortom hier is tot verbazing van het team veel meer te krijgen dan in het laatste dorp. Vooral producten uit China. De theehuis-tent is overigens pas drie dagen geleden opgezet: het handelsverkeer met Tibet komt pas over een paar weken op gang, als de pas beter begaanbaar is qua sneeuw. Nu moeten ze het hebben van de yarchagumba-zoekers. En nee, toeristen hebben ze laatste jaren hier niet meer gehad.
Het weer is redelijk. De invloed van het drogere klimaat in Tibet is merkbaar. Katja en Henk orienteren zich nu op een gunstige route naar Yari, in het district Humla. De eigenaar meldt dat er dit seizoen nog niemand ten noorden van Naya Odar is geweest en vraagt zich af of de route wel begaanbaar zal zijn. De komende dagen wordt sowieso spannend: er is van geen enkele westerling bekend dat de doorsteek eerder is gemaakt van dit gebied naar Yari (in het district Humla - de van Simikot naar Kailash in Tibet).

18 mei: Naya Odar 3400m
Sms bericht 13:23 NL tijd:
"Vandaag was mystiek + genieten: tarwevelden, jungle, langs 1 van Nepals hoofdrivieren Seti Nadi naar wild berglandschap over eeuwenoud pad. Totaal 19km, 1600m up, 600m down"
Sms Bericht deel 2: "Naya Odar 3400m. Planning: morgen rustdag voor kuit, nl niet goed met spierscheurtje + wordt zwaar next days. 20 Mei Saipalgaon 4000m, 21+22 mei 5000m+, 23 mei hopelijk Yari. Geen bewoning komende dagen, ook geen herders."
Katja vertelde later dat de kuit een paar dagen terug overbelast is toen met stijgijzers een klein ijswandje moest worden overbrugd. Ze ging vol op de stijgijzerpunten staan, en kennelijk was dit wat teveel van het goede...

17 mei: Bijtanken in Saingaun (2500 m) / Dhuli
Na de zware dag van gisteren vandaag een relaxed dagje. Een afdaling van 3 uur over een redelijk goed pad. In Saingaun werd het gezelschap verwelkomd door duizenden vliegen. Vervolgens naar het plaatselijke 'hotel', een theehuisje/winkeltje met een paar slaapplekken in een tent. Maar wel de ruimte en tijd om de logistiek van de komende dagen door te nemen en extra proviand in te slaan. Erg belangrijk, want de komende week verwachten Katja en Henk niets meer tegen te komen. Yubaraj Bam en Madan verlaten morgen het team, waarna het vaste team Henk, Katja en Chhiree verder trekken.

16 mei: Derde pas 4321 m met pittige afdaling
Sms bericht 12:36 NL tijd:
"Spannende dag geweest vandaag, maar spectaculair en goed gegaan, ook met weer. Morgen 3 uur lopen naar Dhuli, daar wassen uitrusten en rest tocht voorbereiden."
Katja vertelde later aan de telefoon dat veel sneeuw en ijs plus de steile afdaling deze tocht spannend hadden gemaakt. Landschap wel adembenemend. De pas die het team nam is naamloos (gebiedje Malla Lek), daarna werd een urenlange graat gevolgd tot de pas Hartai Lagna. Op de eerst best mogelijke plek (het was even zoeken naar water) werd kamp gemaakt (3600 m).

15 mei: Pas Duwa Bhanjyang (4574 m)
Op de kaart ligt deze pas op 4995 m, maar in de praktijk bleken hier teveel ongelukken te gebeuren, zodat de nu een iets zuidelijker punt op 4575 m als pas wordt genomen. Voor deze paar dagen wordt het team ondersteund door een lokale gids Madan, die van onschatbare waarde is om de juiste route te vinden in dit gebied. Als het je hier niet lukt om de passen te nemen en de juiste routen te vinden, dan kun je 10 dagen omlopen! Het spande erom want tot 1 week geleden waren de passen nog onbegaanbaar.
Een paar uur na de pas - op 2900 m - stuitte het team op een groot tentenkamp langs de rivier Suni Gad, op zoek naar de yarchagumba, de 'viagra van de himalaya'. De jongens wilde eigenlijk direct stoppen om mee te gaan zoeken;;))).

14 mei: Pas Pathar Rashi Bhangjyang (4660 m) overgestoken
Afgelopen nacht was het slecht weer met sneeuwval. Bij vertrek was het sneeuwen echter gestopt en werd het prachtig weer. Het was wel poegen door de sneeuw. Op gegeven moment kreeg het team iets in beeld van tegenovergestelde richting. Henk en Katja konden het bijna niet geloven, maar door de diepe sneeuw kwam hen een kudde schapen tegemoet, een prachtig pad achterlatend. En zij konden mooi van ons spoor gebruik maken om verder af te dalen. Over de pas van 4660 m volgde een afdaling door glad rotsterrein was opletten geblazen was. Het team kampeert nu op een geweldige plek op 3900m en er is verder geen mens te zien. Iedereen voelt zicht goed.

13 mei: Via Cheti naar kampplek 3800m
Gisteren was een prachtige tocht naar de religieuze zomernederzetting Chhetti (2900 m). Vandaag was het klauteren langs de rivier over vele lawineresten en door terrein met sneeuwresten, modder en ijs verder omhoogklimmen tot een kharka (weide) werd bereikt op op 3800m. Het is net op de sneeuwgrens en de laatste overnachtingsplek voor de pas Pathar Rashi Bhanjyang (4660m). Sowieso ligt er dit seizoen schijnbaar meer sneeuw dan normaal door extreem weer begin april. Team maakt het goed, been van Katja herstelt elke dag stukje bij beetje.

11 mei: Kandeswari 2400m
Gezien het been van Katja is een korte dag gemaakt: 4 uur lopen met toch nog 900 m dalen naar de rivier en daarna weer 900 m stijgen naar de eerste overnachtingsplek. Ze zitten nu in een relatief groot dorp: Kandeswari. Dit is bekend terrein voor het team. Sterker nog: het is een emotioneel weerzien: vorig najaar is Henk hier vlakbij gevallen en brak zijn sleutelbeen op twee plekken. Hiervan heeft Henk nu overigens totaal geen last meer, wat een grote meevaller is. Nu het been van Katja nog! De kleur is inmiddels donkerblauw / paars maar de zwelling lijkt wat te verminderen. Er lijkt verder een kleine spierbeschadiging te zijn, maar alles bij elkaar valt het nog mee. Voor de tocht van morgen naar het dorpje Cheti is wel extra hulp ingeschakeld, zodat Katja een dag zonder rugzak kan lopen. Daarna is het weer volle bak, want dan gaan ze de bergen weer in!

10 mei: Lithi 2400m
Sms bericht 13:24 NL tijd:
"Regen en bewolkt vanmiddag: dus niet gelukt te laden (de batterij van de sateliet telefoon) daarom sms. Het gaat redelijk. We zijn nu in Lithi 2400m, langzaam en met lichtere rugzak. Eerder stoppen ging niet, geen dorpen hiervoor. Toch nog 500 m gestegen en 100 m gedaald."
De kuit van Katja is nog een ballon en zeer pijnlijk, lopen gaat wel maar mank. Maar een geluk bij een ongeluk: de grote kuitspier is niet geraakt, want omhoog lopen blijkt nog mogelijk. Henk en de twee jongens hebben een deel van de bagage van Katja overgenomen en lopen nu met ca.27kg. Katja heeft nog zo'n 17 kg op haar rug.

9 mei: Pas Sintol/Santana 3800m, kamp Dhambad
Na een moeizame tocht de pas Sintol gehaald. Urenlange steile traverses met sneeuw, ijs, en modder en peilloze afgronden. Eerste Yarchagumba kamp tegengekomen (met de zoekers naar de 'caterpillar fungus')! Dikke pech: Katja haar kuit is in afdaling geraakt door een grote vallende steen. De kuit was na een minuut totaal opgezwollen en volledig blauw. Het was nog ca. anderhalf uur lopen voor een kamp kon worden opgezet. Het lopen was zeer moeizaam, maar nog wel mogelijk. Grote vraag is nu of het alleen een bloeduitstorting betreft, of dat een spier is beschadigd / ingescheurd.
Op het gehele traject bleken de paadjes op de Finish map niet te kloppen met de werkelijkheid. Dan zijn aanwijzingen van de plaatselijke bevolking onontbeerlijk, maar dan moet je natuurlijk wel iemand tegenkomen::)). De huidige kampplaats is een open plek in het bos, gelukkig zonder beren. Met één bewoner: een Nepalees van ca 70 jaar. Ongelooflijke ervaring.

8 mei: Phapu Lek - heftig pad
Sms bericht 13:47 NL tijd:
"Gaat redelijk. Regen en sneeuw, goed te merken aan pad vandaag, wat sowieso avontuurlijk was. Nu 3700m. Gisteren tent op Thaisen high 3600 m."
Vervolg sms 13:54: Vandaag punt gepasseerd waar we vorige keer verkeerd liepen (Kopu Lek) en daarna verdwaalden in bos. Pad op kaart blijkt niet meer te bestaan vanwege angst voor beren, daarom neemt men dus heftig pad met omweg en extra up en down, maar zonder woud en beren. Nauwelijks batterij meer."

6 mei: Dharakot - spannende tocht
Hier een sms-berichtje van Henk, verstuurd 13:13 NL tijd:
"Vandaag spannend: H voedselvergift., gaat nu beter. Verder regen en tegenliggers ook beesten, lastig op gladde smalle pad. K daardoor bijna afgrond ingevallen, nog net vastgepakt. Engeltje. Hk."
Verblijf bij familie van Yubaraj bam in Dharakot/Phusregaon (2400 m), een dorpje boven Ghatte Bagar en Sina.

5 mei: Was- en logistieke dag in Dumlin
Katja en Henk zijn na een pittige tocht terug in Dumlin. Het gebied noordelijk van Dumlin kent vele aardverschuivingen en verradelijke ravijnen en hoewel de paden niet zo modderig zijn in het voorjaar, is het op diverse plekken goed opletten geblazen. Er moet nog veel gebeuren aan de infrastructuur, wil dit gebied toegankelijk worden voor de gemiddelde wandelaar.

Gisteren was het druk op de route in tegengestelde richting. In het westen van Nepal trekken mensen in grote getalen naar de bergen om te zoeken naar de Yarchagumba: ze zogenaamde 'Caterpillar fungus', ookwel 'Viagra van de himalaya' genoemd. Het Api-gebeid is hierom beroemd. De paddenstoel parasiteert in een worm en doodt deze, om uiteindelijk van het gemumificeerde aanhangsel verder te leven en als een soort sprietje boven de grond uit te groeien. Deze halve insect / paddenstoel groeit tussen de 3500-5000m en is vanaf april/mei te vinden, wanneer de sneeuw smelt. Voor de vinder levert het per stuk ± 2 euro op en per dag worden er per persoon zo'n 2 à 20 gevonden. Dat levert dus een vermogen op, wat ook verklaart waarom er zo massaal naar de caterpillar fungus wordt gezocht. De yarchagumba wordt een paar keer verhandeld en gaat zo diverse malen qua prijs over de kop om uiteindelijk vnl. in China te worden verkocht voor 15 à 20 euro per stuk wat neerkomt op meer dan 4000 euro per kilo! Deze vorm van goudzoekerij verklaart ook waarom er in mei-juni nauwelijks dragers te vinden zijn! In dit deel van Nepal is het de grootste inkomstenbron voor veel inwoners. Katja en Henk hadden geen idee van de omvang van deze handel en de wereld erachter. Naar verwachting zullen ze op de rest van de tocht nog diverse tentenkampjes tegenkomen.

Vlak voordat het team gisteren terugkwam in Dumlin, gebeurde nog iets memorabels. Aan de Indiase kant van de Mahakali-rivier wordt met dynamiet een nieuwe (auto)weg gemaakt. In smalle gedeelten van de kloof bestaat het risico dat je ook aan de Nepalese kant geraakt wordt door vallende stenen. Vandaar dat het belangrijk is dat bewoners weten hoe laat dit gebeurd. Er was gecommuniceerd dat eea zou plaatsvinden exact om 18 uur. Maar wanneer het team om 16:10 uur passeert op de plek wordt er vanaf de andere kant zenuwachtig gefloten en gebaard door politiemannen en wegwerkers. Om 16:15 uur gaat de 'bom' af en het team blijkt werkelijk net op tijd de cruciale plek te zijn gepasseerd. Niet te geloven, wat een geweld!

Het team verblijft vandaag in het grote huis van de leraar van het dorp, dezelfde plek als op de heenweg. Vandaag is het wasdag want alles is inmiddels hartstikke vies. Ook heerlijk om de haren weer eens te wassen. Verder tijd om alle spullen goed uit te zoeken: extra eten, gas en kaarten die niet nodig waren, waren achtergelaten in Dumlin. Nu moet alles weer worden herverdeeld. Alleen al aan papier (kaarten en geld) wordt 2,5 kg meegezeuld! De rugzakken van allen zijn de komende dagen weer een paar kilo zwaarder!

Na de afgelopen dagen richting zuiden te hebben gelopen, zal het team morgen afslaan richting oosten om verder te gaan met de Traverse oostwaarts. De eerste dagen is het bekend terrein, gezien de tocht van vorig jaar. Wat de glibberigheid en het weer betreft, zijn de omstandigheden aanzienlijk beter dan afgelopen najaar. En het weer is tot nu toe uitstekend. Bovendien treffen Katja en Henk het met Chhiree en Yubaraj. De twee Nepalezen kunnen het onderling zeer goed met elkaar vinden en ook als totaal team werkt het superbest. Kortom, net als vorig najaar, want daarom nodigden Katja en Henk dit tweetal opnieuw uit om hen te versterken op het vervolg van de deze tocht.

2 mei: Tinkar La: drielandenpunt bereikt!
Op 30 april werd vanuit Tinkar een dagtochtje ondernomen naar 4100 m, de dag erna werd vertrokken richting de pas. Het was nog niet zo simpel om een geschikte plek voor de tent te vinden, maar uiteindelijk werden twee redelijk vlakke en droge plekjes gevonden op 4250 m. De vraag was even of het al direct de volgende dag zou lukken om de pas te halen - gezien de beperkte acclimatisatie boven 4000 m - maar het team besloot het er op te wagen. En het is gelukt: vandaag om 9:30 uur Nepalese tijd stond het team op de pas Tinkar La op 5258 m hoogte! De pas wordt gemarkeerd door een grenspaal, door de Chinezen voorzien van nummer één. Wat een mijlpaal! Het startsein is hiermee 'gelost' voor het geografische begin van de Nepal Traverse van west naar oost.
Gezien het ontbreken van goede kaarten en gezien de dubbelzinnigheid van het drielandenpunt op de verschillende kaarten, had Katja de GPS-coördinaten van de Tinkar La uit Google earth overgenomen: deze bleken slechts 22m af te wijken van het gemeten gps-punt vandaag.
Tijdens de tocht naar de pas en terug naar het tentenkampje was het weer goed, hoewel het erg koud was. Ook waren de sneeuwomstandigheden goed. Er was gewaarschuwd voor heupdiepe sneeuw, maar het team heeft daar in de verste verte geen last van gehad: de sneeuw reikte hooguit tot de enkels. Terug bij de tent werd genoten van een welverdiende lunch met noodlesoup, de tenten werde ingepakt en nog diezelfde middag keerde het team terug naar Tinkar. De terugtocht werd behoorlijk bemoelijkt door een sneeuwstorm, die net zo snel verdween als hij was binnengedreven. Opnieuw het bewijs van de onvoorspelbaarheid van het weer in de bergen. Eind van de middag is het team moe maar voldaan gearriveerd bij de boerenfamilie, waar ook op de heenweg werd overnacht. Een vertrouwd weerzien.

29 april: Tinkar 3660m
Ook hier hebben de paden grote last ondervonden van de laatste moesson: gigantische aardverschuivingen die de paden hebben verwoest. Het voelt alsof het team naar het einde van de wereld trekt: ongerepte natuur, nauwelijks mensen en al helemaal geen westerlingen. Er zijn hier 3 jaar geleden voor het laatst een paar Japanse klimmers geweest!
Tinkar is de laatste nederzetting in dit deel van Nepal voor de Tibetaanse grens. Verbazingwekkend genoeg is er wel electriciteit; er is 5 jaar geleden een kleine waterkrachtcentrale gebouwd met hulp van een ontwikkelingsorganisatie. Het dorp is uitsluitend in zomer bewoond; in de winter trekken de mensen naar Darchula, Nepalgunj of Kathmandu. De boeren verbouwen hier aardappels en boekweit, en in de zomer is er een levendige handel via de Tinkar La, de pas richting Tibet. Deze pas wordt hier overigens de Nepalese Lipu Leh genoemd, naar de pas die een stuk noordelijker ligt en de grens vormt tussen India en Tibet. Er is verderop, even buiten het dorp ook een heuse politiepost als een soort grenspost. Op dit moment is deze echter nog niet bemand, aangezien het te vroeg in het seizoen is: er ligt nog teveel sneeuw en er is nog bijna niemand over de pas gegaan.
Planning: za 30 april dagje Tinkar met dagtocht om te wennen aan de hoogte. Eerste doel is nu het drielandenpunt, het formele startpunt van de hele tocht. Vanaf hier hebben Katja en Henk overigens geen goede kaart meer van het gebied. De betreffende finish map van 1:50.000 mag niet verkocht worden van de Chinese autoriteiten!
Net als tijdens de eerdere dagen, verblijft het team bij mensen thuis: 'homestay' en geniet van de ongelooflijke gastvrijheid van de mensen in dit land. 's Avonds wordt er altijd dal bhat geserveerd: rijst met linzen, zo mogelijk aangevuld met wat groenten. Bij het welvarende gezin waar het team nu verblijft is er zelfs verse karnemelk en wat gedroogd yak-vlees. Wat een luxe!

28 april: Acclimatisatiedag
Vandaag de eerste acclimatisatiedag: wennen aan de hoogte en een dagtochtje maken. Vanuit Gaga heb je zicht op een geweldige berg: Nampa, ruim 6900 m hoog. De berg heeft een soort K2-achtig voorkomen, en is een grote uitdaging voor technische klimmers. In het verleden is de top 1 keer gehaald door een Japanse expeditie. De Api is met 7123m de hoogste berg van deze contrijen en daaraan dankt het gebied dan ook zijn naam. Ook deze prachtige berg kent slechts enkele succesvolle beklimmingen. Overigens zijn de Nepalese autoriteiten op het moment bezig om een Api-Nampa Conservation Area op te richten. Dit natuurpark moet in 2012 een feit zijn en moet meer bekendheid geven aan deze voor toeristen totaal onbekende regio. Verder moet het ertoe leiden dat er zorgvuldiger met de natuur wordt omgesprongen: o.a. met houtkap en met het ongelimiteerd afschieten van diersoorten als de blue sheep en de danphe. Elders in Nepal is het al lang verboden om deze prachtige dieren te doden voor eigen gebruik.

27 april: Gaga 3100m
Hoewel nog dicht, is hier zelfs een lodge! Verder is er een kleine teashop waar het complete team overnacht. Yubaraj Bam is namelijk in de avond goed en wel gearriveerd en het team is nu compleet!

26 april: Route goed begaanbaar
Aangekomen in Buddhi op 2700m. Dit "dorpje" bestaat uit 1 hutje en een paar schapenherders. Vorig najaar lukt het Henk, Katja, Chhiree en Yubaraj tot hun frustratie niet om Buddhi te bereiken omdat de rivier ter hoogte van Gati Bagad totaal buiten zijn oevers was getreden met kolkend water, dat het pad totaal versperde. De locals vanuit Tinkar-gebied zijn weken verstoken geweest van de rest van de wereld.
Het team was dus zeer benieuwd hoe dit stukje route er nu uit zou zien. De stemming is dan ook uitgelaten als het pad - conform verwachting zo in het voorjaar - geheel droog is en er normaal kan worden doorgelopen. Voor het eerst dus nieuw terrein voor de ploeg. En ook voor het eerst sneeuw, zo vanaf 2100 meter, met name restanten van lawines.

25 april: Aangekomen in Dumling
Vandaag zijn Katja, Chhiree en Henk gearriveerd in Dumling (1900m), een klein plaatsje aan de Mahakali river op de grens met India. Aan de overkant van de rivier zien ze de weg in India, waar dagelijks slechts een handjevol trucks en jeeps overheen rijdt. Het is voor westerlingen onmogelijk de grens over te steken bij Darchula en de auto te nemen, aangezien er geen grensautoriteiten zijn die de papieren mogen en kunnen checken. Dus een absolute no-go voor westerlingen! Nu was het ook de bedoeling van het team om te lopen, maar het is een vreemde gewaarwording aan de andere kant af en toe auto's te zien rijden.
Het weer is afgelopen dagen uitstekend geweest, en het is een verademing vergeleken met de tocht van afgelopen najaar. Toen waren de paden door de extreme moesson modderig en vaak spekglad, wat mede de val veroorzaakte van Henk op dag tien. Hierbij liep Henk een dubbele sleutelbeen op en moest de tocht gestaakt worden. Dit is derhalve de herkansing.
Eigenlijk zou de locale drager Yubaraj Bam - die het team alleen de eerste drie weken vergezelt - ook direct aansluiten bij het atartpunt Darchula, maar gezien het overlijden van zijn oma, sluit hij pas over een paar dagen aan. Morgen zal hij direct na de begrafenis de rivier oversteken naar India en daar met de jeep naar Dumling rijden. Vervolgens zal hij daar de grens en rivier weer oversteken met de brug, en komt dan Katja en Henk achterna "rennen". Zo zei Katja letterlijk aan de telefoon. Morgen 26 april zal de tocht vervolgd worden naar Buddhi, op 2700m hoogte.

24 april: Voorspoedige start
Katja stond gisteren op mijn (Ewout Staartjes) voicemail met een kort en goed bericht: de jeeprit vanuit Dangadi naar Darchula is voorspoedig verlopen: er was gerekend met 2,5 dag rijden maar de bestemming werd al na anderhalve dag bereikt. Er is gestart met de voettocht!

21 april: Communicatie tijdens tocht
Korte berichten via deze site! In tegenstelling tot onze eerdere expedities hebben we geen aparte expeditiesite. De berichtgeving over deze tocht zal beperkt zijn, want we hebben geen laptop mee. Onze rugzakken zijn dermate zwaar en vol, dat het simpelweg niet lukt om er een laptop bij te stoppen. Verder kun je met geavanceerde mobieltjes, die heel gewoon zijn geworden in Kathmandu zelf, niets beginnen in het verre westen: er is op de meeste plaatsen geen netwerk. Onze middelen zijn beperkt tot 1 Thuraya-satelliettelefoon en 1 Garmin-gps, die we via een heel klein zonnecelletje kunnen opladen. We zullen om de paar dagen een sms-bericht doorzenden naar Nederland of bellen. Hoe het ons vergaat, kun je lezen op deze pagina: Ewout Staartjes zal af een toe een bericht plaatsen, waarvoor dank!
Verder een woord van dank aan de partners die ons ondersteunen: Hemels van der Hart, Kathmandu Outdoor, Uitgeverij Podium, Van Braak Accountants en Weleda. Vertrouwde samenwerkingsverbanden, waar we trots op zijn! Verder werken we voor het eerst samen met SNV Nepal, die ons helpt bij de logistiek van het depot onderweg, een cruciale schakel in het welslagen van de tocht.
Dit is voorlopig het laatste moment aan de computer. Er gaat volop gelopen, geklommen en gedaald worden. Na afloop van de expeditie komt een uitgebreid verslag op deze site en volgen de beelden!

20 april: Morgen naar Dangadi
Morgen vliegen we om 12 uur naar Dangadi, in het zuiden van Nepal, pal aan de grens met India. We hopen daar direct met de jeep te kunnen vertrekken richting Darchula. Dat zal een rit zijn van 2 à 3 dagen. Daarna begint onze voettocht. We hebben er ongelooflijk veel zin in!

18 april: In Kathmandu
We hadden een uitstekende vliegreis via London en Doha naar Kathmandu. Vertrouwd om weer in Kathmandu te zijn! We zijn direct begonnen om onze tien tonnen uit te pakken en alle bagage te reorganiseren. Zeven tonnen stonden nog in Kathmandu, drie gingen er kortgeleden via vracht. Alles moet nu op de goede plek belanden: vier grote rugzakken voor het team: Chhiree, Henk, Katja, en ook Yubaraj uit Darchula, die ons de eerste weken vergezelt, heeft een eigen rugzak. Hij had uitonderhandeld, dat hij alleen mee zou gaan, als hij een eigen rugzak zou krijgen. Hij wil namelijk niet geassocieerd worden met een drager; hij gaat immers mee om Engels te leren (en geld te verdienen). 't Is maar dat we het weten::))
De rest van de bagage gaat vooral in de drie tonnen voor het depot dat zal worden ingevlogen naar Simikot in het noordwesten van Nepal. Hiervan zal 1 ton per drager naar Yari worden gebracht, een tocht van circa 4 dagen lopen. We hopen alles te treffen op onze weg later in mei, spannend!
In de voorbereiding was een belangrijke vraag: wat stoppen we in deze tonnen? Natuurlijk eten, medicijnen, zeep, tandpasta e.d. voor het tweede deel van de tocht. Maar wat te doen met reservespullen? Zoals een reservebrander, -tent, -schoenen en dergelijke? Tja, een lastige afweging. Als de tent echt kapot gaat, kunnen we eigenlijk niet goed verder. Maar we kunnen simpelweg niet alles extra meenemen. Bovendien, als we deze reservespullen niet nodig hebben, kunnen we alles direct achterlaten in Simikot. Daar doen we zeker een aantal Nepalezen een groot plezier mee, maar het wordt dan wel erg kostbaar... We hebben dus een strenge selectie gemaakt. Logistiek is de kern van deze tocht, die qua voorbereiding bepaald niet onder doet voor de expeditie naar een achtduizender. Er is dit keer geen basiskamp waar je simpel een extra tonnetje met spullen naar toe laat brengen!
Chhiree sherpa vergezelt ons deze tocht niet zozeer als drager of als gids, maar als medeteamgenoot. Behalve het stuk dat we vorig najaar samen liepen in de Far West, kent hij het gebied en de route net zo min als wij die kennen. Van de 900 km die we voor de boeg hebben, kent hij alleen het stuk Yari - Simikot (3 dg lopen). Ook heeft hij de tocht niet voorbereid a.d.h.v. kaarten zoals wij dat deden. Wat hij wel meebrengt, is kennis van de taal en de cultuur, wat van onschatbare waarde is tijdens onze tocht. Verder is het vanuit de autoriteiten niet toegestaan om in de 'restricted areas' waartoe de hele Far West en Dolpo behoren, als westerlingen 'alleen' rond te trekken.

15 april: klaar voor vertrek
De laatste voorbereidingen zijn getroffen. Morgen vertrekken we richting Kathmandu waar het nieuwe avontuur gaat beginnen. Vanaf circa 24 april start onze voettocht vanuit Darchula richting het NW-drielandenpunt met India en Tibet. De planning is dit punt begin mei te bereiken. Daarna begint onze echte Nepal Traverse, eerst een stuk zuidwaarts terug, daarna naar het oosten. Vanaf het Saipal-gebied zullen we een doorsteek maken naar het district Humla, die door westerlingen niet eerder is gedaan. Na het dorpje Yari - op de route van Simikot naar de berg Kailash in Tibet - volgen we grotendeels de high route van de Great Himalaya Trail. Over dat deel van de route is informatie beschikbaar via Robin Boustead.

begin pagina

- Trainingen
- Coaching