Manaslu voorjaar 2008



  Manaslu (8163 m), Nepal - voorjaar 2008
Expeditie: Nederlandse expeditie, zonder O2 
Team voorjaar: Menno Boermans, Miriam Knepper, Niels van Veen, Henk Wesselius, Katja Staartjes en de Nepalezen Lakp Nuru & Nuru Gyalzen. Oorspronkelijk doel was de berg Shisha Pangma, maar de grenzen van Tibet werden pal voor vertrek gesloten voor buitenlanders. 
Expeditieleider: Katja Staartjes
Route: normaalroute (noord-oostkant)
Resultaat voorjaar: hoogste punt 7700 m (13 mei)
Compleet verslag: www.manaslu2008.nl

Nederlands team
Een achtduizender beklimmen met een klein en hecht Nederlands team, eigenlijk was dat al jaren een droom van Katja en echtgenoot/klimpartner Henk. In 2008 is het zover: maanden heeft het 5-koppige team zich voorbereid op een beklimming van de achtduizender Shisha Pangma (8013 m) in Tibet. In China zullen een paar maanden later de Olympische spelen plaatsvinden. Echter, 10 dagen voor vertrek ontstaan er onlusten in de Tibetaanse hoofdstad Lhasa en lijkt het er op dat de Chinese regering de grenzen met Tibet een periode zal sluiten voor buitenlanders. Wat te doen? Het team stelt plan B op, voor geval het niet zal lukken om Tibet binnen te komen vanuit Nepal.
Plan B luidt: de achtduizender Manaslu beklimmen in Nepal. Deze berg is 150 meter hoger, en in technische zin iets lastiger te beklimmen dan het oorspronkelijke doel. Er wordt pal voor vertrek als bezetenen gewerkt om alles over deze nieuwe berg te weten te komen en een schaduw-website te maken voor geval dat…
Eenmaal aangekomen in Nepal blijkt het inderdaad onmogelijk om Tibet binnen te gaan, zodat plan B werkelijkheid wordt. Dit betekent dat alles 180 graden om moet: niet alleen de beklimming zelf, maar ook de logistiek. De honderden kilo’s bagage zouden voor Shisha Pangma per vrachtwagen worden vervoerd tot vlakbij de berg. De laatste 20 km zou met hulp van lastdieren (yaks) gescheiden. Voor Manaslu ligt dat compleet anders: te voet met dragers (9 dagen) of via de inzet van een helicopter.

Manaslu: berg van de ziel
De Manaslu is de op zeven na hoogste berg ter wereld, gelegen in een boedhistisch en weinig bezocht stukje Nepal, dicht tegen de Tibetaanse grens. Nederlandse klimmers (waaronder Bart Vos solo in 1999 en een expeditie onder leiding van gids Robert Steenmeijer in 2003) zijn er eerder niet in geslaagd de berg met succes te beklimmen. Wel beklom een Nederlandse expeditie in 1964 een 7000 m hoge subtop van de berg: de noordtop (ook wel Manaslu II genoemd), een spectaculaire prestatie.
Team
Naast het vaste duo Henk en Katja bestaat het klimteam uit de jonge en sterke klimmers Miriam Knepper en Niels van Veen. Fotograaf Menno Boermans ondersteunt het team vanuit het basiskamp. Eerder klom Menno op de achtduizender Broad Peak in Pakistan. Voor Miriam en Niels wordt het klimmen boven de 6500 meter een nieuwe ervaring.
Het idee was om zonder verdere sherpa-ondersteuning te klimmen op de berg Shisha Pangma. Maar met plotseling een totaal andere beklimming voor ogen – en daarbij het ontbreken van hoogte-ervaring van Miriam en Niels - besluit het team zich te laten ondersteunen door twee klimsherpa’s met ervaring op de bergreus Manaslu. Zo werd het klimteam uitgebreid met de sherpa’s Lakpa en Nuru.

Aanloop naar de berg
Na een paar dagen Kathmandu is alles in kannen en kruiken voor Manaslu en vertrekt het team conform planning naar het Mount Everest-gebied om daar te acclimatiseren tot 5000 meter. Plan is om daarna per helicopter met de bagage naar de voet van Manaslu te vliegen. De middag voor vertrek wordt het improvisatievermogen van het team opnieuw op de proef gesteld. Die dag blijkt China een nieuwe maatregel te hebben afgekondigd: verbod op vluchten met westerlingen in de buurt van de Tibetaanse grens. En dus zit er niets anders op dan naar het basiskamp te lopen. Via de 5100 m hoge Larkya-pas loopt het team in 5 dagen naar de berg. De eerdere acclimatisatie komt uitstekend van pas, want er kan als een speer over de hoge pas worden doorgelopen naar de Manaslu! Uiteindelijk  blijkt het een betoverende trektocht.

Niels en Miriam op 5800 m onderweg naar kamp 2
Nuru, Lakpa en Henk zetten een tent op in kamp 3 (6800 m)
Bijna op 7150 m, waar we het hoogste kamp inrichten

Beklimming
Het team arriveert op 17 april 2008 in het basiskamp. De weken daarna zijn er de gebruikelijke klimrondes, waarbij hoogtekampen worden opgezet om te wennen aan de steeds ijlere lucht. Alles loopt eigenlijk behoorlijk voorspoedig, op de gebruikelijke infecties van enkele teamleden na. Verder is het heerlijk dat Menno het team ondersteunt vanuit het basiskamp, samen met koks Lobsang en Ang Dawa.
 
Het Nederlands team bijt, samen met 2 andere ploegen, op 12 mei de spits af om het hoogste kamp op te zetten. Hiervoor moet 500 meter touw gefixeerd worden in een steile wand, een tijdrovende klus met veel stilstaan in de kou. Dit is de reden dat de teams pas om 17 uur aankomen op 7450 m en de tent kunnen opzetten. Deze late aankomst is niet bepaald ideaal als voorbereiding op de topbeklimming, waarbij rust en vooraf voldoende drinken van levensbelang zijn. Maar dat is nog niet de grootste zorg: dat blijkt de gezondheid van Miriam. Zij is tijdens het vele stilstaan in de klim omhoog onderkoeld geraakt. Later die nacht, bij de start van de klim naar de top, blijkt het onhaalbaar dat zij doorklimt. Na overleg zetten Henk, Katja en sherpa Nuru de beklimming in eerste instantie voort, maar zij besluiten op 7700 m ook om te draaien. De zorgen om Miriam – gezondheid boven alles - maken dat de energie niet gericht is op de top. Wat is de top waard wanneer het niet goed gaat met één van de teamleden? De top van een achtduizender halen lukt alleen bij 100% focus. En wanneer alles klopt. En ook dat is niet het geval: het weer blijkt verre van ideaal.

Teleurstelling
Diep teleurgesteld keert het team terug in het basiskamp. 7700 meter, dat is is het resultaat. Uiteindelijk resteert er toch enige trots en zeker ook voldoening. Niet eerder kwamen Nederlanders zo hoog op deze berg. Maar vooral was het een indrukwekkende expeditie na de onvoorstelbare improvisatie alles om te gooien: de plotse trektocht, de prachtige beklimming, maar vooral de intense teamgeest. Het team had samen een geweldige tijd, met alle ups en down. Teamgeest wordt vooral op de proef gesteld als het niet lukt het beoogde doel te halen. Natuurlijk, het was een paar dagen lastig, maar zelfs in de trektocht terug naar de bewoonde wereld, bleeft de samenwerking en teamgeest goed. En dat mag als een majeure prestatie worden beschouwd.
 
Terug naar Expedities 


< English