- Nepal Traverse 2011
- Plan Nepal Traverse
- Tocht West-Nepal 2010
- 1e Etappe 2011 - Far West
- Manaslu najaar 2008
- Manaslu voorjaar 2008
- Dhaulagiri 2006
- Photos1 - Dhaulagiri
- Photos2 - Dhaulagiri
- Gasherbrum 1 2004
- Photos1 - Gasherbrum
- Photos2 - Gasherbrum
- Ama Dablam 2003
- Photos - Ama Dablam
- Geen Makalu
- Mount Everest 1999
- Cho Oyu 1998
- Expeditievoorbereiding
- Virtuele expeditie
Dhaulagiri 2006
 |
Dhaulagiri (8167 m), Nepal |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Klik voor uitvergroting foto's
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Klik voor uitvergroting foto's
De witte berg
De berg Dhaulagiri – de witte berg in het Sanskrit - is de meeste westelijk gelegen achtduizender in Nepal. Het is een prachtige berg, met aan de oostelijke kant het drukke Annapurna-gebied en aan de westelijke kant een onherbergzaam en wild gebied, waar praktische geen mens komt. Deze berg behoort tot een van de meest lawinegevaarlijke achtduizenders. De berg heeft verder een laag scoringspercentage: van de klimmers haalt gemiddeld slechts 20% de top.
De start: onrust in Nepal
Als je op expeditie gaat, weet je dat je rekening moet houden met onvoorspelbare factoren, zeker in een ontwikkelingsland als Nepal. In 2006 was de situatie echter extreem: er was grote ontevredenheid onder de bevolking over het koningshuis. Verder veroorzaakten de politieke tegenstellingen tussen de Maoïsten en de regerende partijen grote onlusten.
Katja: “Vanwege de onrust werd ons afgeraden naar het basiskamp te lopen via de zuidelijke aanlooproute vanuit Beni. De noordelijke aanlooproute via Marpha / French Col was eveneens geen optie, vanwege teveel sneeuw op de 5700 m hoge pas. Zodoende was het enige alternatief naar het basiskamp te vliegen met een helicopter. We combineerden de helicopter met een Spaans klimteam, met onze klimvrienden Carlos Pauner, Willie Barbier en Raquel Perez. Ons team had echter pech; we zaten in de tweede vlucht. De Spanjaarden waren direct geland, maar toen de helicopter opnieuw bij de berg arriveerde, gooiden samentrekkende wolken roet in het eten. Er kan hier immers alleen op zicht worden gevlogen en geland. Een tweede poging de volgende dag strandde helaas ook in de mist, dus verbleven we – tandenknarsend – opnieuw in het stadje Pokhara. Hier was het trouwens ook niet echt ontspannen: de rookbommen vlogen ons om de oren en regelmatig mochten we het hotel niet verlaten.
Driemaal is scheepsrecht
Na 2 dagen geduld arriveerden we op 19 april in het basiskamp op 4750 m hoogte. Toen konden ook wij beginnen met de beklimming. Behalve de Spanjaarden waren er slechts drie andere – kleine - teams op de berg, met wie het goed samenwerken was. De eerste 2 klimrondes verliepen voorspoedig, alhoewel we op het nippertje ontglipten aan twee reusachtige lawines. De berg Dhaulagiri is op dit punt berucht: direct boven het basiskamp moet je onder een duizend meter hoge bergwand door, waar met grote frequentie stenen en lawines van sneeuw en ijs naar beneden storten. Ook hogerop is de berg Dhaulagiri bepaald geen kleine jongen: kamp 2 op 6600 m ligt op de graat vol op de wind en na sneeuwval loopt het lawinerisico er snel op.”
Tegenvaller
Na twee weken is er een mentale tegenvaller: het Spaanse team van Carlos Pauner ziet geen heil meer in de beklimming en besluit te vertrekken. Van voorgenomen verdere samenwerking in de toppoging zal dus niets terecht komen. Maar dat is niet de enige domper: de helikopter waarmee het team wordt opgehaald crasht pal na opstijgen, een schokkende ervaring. De heli is total-loss, maar wonder boven wonder zijn alle inzittenden ongedeerd.
Toppoging
Een paar dagen later gaat het Nederlandse team omhoog voor de toppoging. Kamp 3 wordt opgezet (7150 m) en van hieruit wordt ’s nachts vertrokken richting de top. Op 7600 meter, het is nog donker, besluiten Henk en Katja om te keren. Iets voelde er niet goed. Was het de gevaarlijke rotsband? De instabiele sneeuw op de graat? De wind die steeds stormachtiger werd? Of misschien de zorg en ergernis dat de twee sherpa’s zo ver achterop waren geraakt? ’Teruggaan!’ schreeuwden alle vezels in Katja’s lijf. Ze kan het achteraf nog steeds niet goed verklaren, maar er was op dat moment geen enkele twijfel. Het besluit was in luttele seconden genomen, een soort ingeving.
Die dag bereikte niemand de top: vier klimmers van twee andere teams keerden ook voortijdig om. Gelukkig maar, want later die ochtend schoot de temperatuur omhoog en in heftig onweer met suizende pickels (door de electrische lading), daalden de teams af naar kamp 1. Misschien een schrale troost: afdalen was de juiste beslissing geweest.
Henk had het eerder meegemaakt in een expeditie, maar voor Katja was het de eerste keer dat terugkeerde zonder top. Een nieuwe, teleurstellende, maar leerzame ervaring. Al met al was de expeditie een indrukwekkende ervaring, met volop input voor volgende beklimmingen.
Terug naar Expedities
